خط جدایی من وعشق : مرگ

 

 

نوشته شده توسط بانوی غروب(نرگس) در سه شنبه بیست و هشتم شهریور 1385 ساعت |

می رسد روزی که بی من روزها را سر میکنی

                                 قصه های کهنه ام را مو به مو از بر کنی

 

     کاش ای تنها امید زندگی.......... میتوانستم فراموشت کنم

     یا شبی در اتش سوزان دل.......... در نهیب سینه خاموشت کنم

 

کاش احساس نیاز دیدنت

                            چون وجودت

                                              از وجودم دور بود

 

 

نوشته شده توسط بانوی غروب(نرگس) در یکشنبه دوازدهم شهریور 1385 ساعت |

و نترسیم از مرگ .

    مرگ پایان کبوتر نیست .

         مرگ وارونه ی یک زنجره نیست .

              مرگ در ذهن اقاقی جاری ست .

                  مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشمین دارد.

                        مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن میگوید .

                             مرگ با خوشه ی انگور می آید به دهان .

                                   مرگ در حنجره سرخ گلو می خواند .

                                          مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است .

                                                     مرگ گاهی ریحان می چیند . ...

                                                           گاه در سایه نشسته و به ما می نگرد .

 

         وهمه می دانیم ..........

                    ریه های  لذت.......پر اکسیژن مرگ است ..

 

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ

                                 کار ماشاید این است.....

                                                    که در افسون گل سرخ شناور باشیم ......

                                                                                               سهراب سپهری

 

 

 

 

نوشته شده توسط بانوی غروب(نرگس) در شنبه یازدهم شهریور 1385 ساعت |

ازش پرسیدم : منو دوست داری

گفت : اره

گفتم : چقدر ؟

گفت : اندازه تمام ستاره های دنیا

به اسمان نگاه کردم .......................ابری بود ......

 

نوشته شده توسط بانوی غروب(نرگس) در جمعه دهم شهریور 1385 ساعت |